Tienplussers staan op losse schroeven, en daar horen grote kleinkunstliedjes bij. Daarom zingt Jasper Smit over ouders die niet eens een elektrische fiets voor je kopen. En over zó iets ergs hebben uitgevreten dat je bang bent dat je vader je onterft. Over slecht zijn op school, terwijl je goed bent in alles. En over met rust gelaten willen worden als je op je kamer zit.

Jaspers liedjes zijn gemaakt om te raken én om de tongen los te maken.

Dus wanneer het eerste sterke verhaal uit het publiek komt, is het hek van de dam: want wanneer dacht jij dat je vreselijk straf van je vader zou krijgen?

Jasper duikt helemaal in de belevingswereld van de mensen in de zaal. En dat merk je: het publiek zit te stralen want die man op het podium begrijpt écht waar ze mee zitten.

Na de voorstelling moeten er hi-fives gegeven worden, worden handtekeningen op haastig gescheurde stukjes papier gescoord, en komen de bovenbouwers spontaan met feedback: ‘Dit liedje heeft mijn brein gelezen’, ‘Het allerbeste theater ooit!’ en ‘Meester, u bent Legend’