“Ik vind het zelf allemaal wel meevallen. Bedoel, nee het was niet superhandig van me, oké geef ik toe, maar it teeks toetoetengo. Das Engels. Betekent dat elk verhaal twee kanten heeft. Dus dat het maar net is hoe je het bekijkt. Ja! Ik heb iets ergs gedaan, maar even voor de duidelijkheid hè, dat deed ik dus niet voor niks. Nee, actie reactie. Bedoel, het is lekker makkelijk om van mij nu de boeman te maken. Maar wie is hier nu eigenlijk begonnen?”

Er is iets gebeurd. Anne heeft iets ergs gedaan. Nu ligt haar vriendin in het ziekenhuis en moet Anne sorry zeggen van haar moeder. Een team zijn met je bestie is natuurlijk het tofste wat er is. Tot je teleurgesteld raakt in de ander. Of je je verraden voelt. Of andersom. Tot je uit elkaar groeit. Tot je lijnrecht tegenover elkaar komt te staan, omdat je bestie ineens anders blijkt te zijn dan jij en ineens heel anders blijkt te denken over dingen.Tot je op een dag zo boos wordt dat je iets doet wat je niet meer terug kunt draaien. Niet expres, het gebeurt gewoon. 

‘Anne, 11 jaar, zegt toch sórry’ gaat over vriendschap, maar ook over hoe makkelijk we een beeld over iemand vormen, en hoe moeilijk het is als dat beeld niet meer klopt. Hoe kleine scheurtjes kunnen uitgroeien tot een kloof. Hoe je soms tegenover elkaar komt te staan zonder precies te weten waarom.

In onze voorbereidende gesprekken die we met kinderen voerden bleken zij zonder uitzondering vriendschap ingewikkeld te vinden. In hun levens speelt voortdurend de vraag wie wordt gekozen, uitgenodigd, bevestigd, erkend en gelegitimeerd. Wie hoort erbij, naar wie wordt geluisterd? Ze zijn voortdurend bezig met wie wat doet met wie.

Ze voelen zich sterk met een vriend aan hun zijde en kwetsbaar wanneer dat niet zo is. Een kwetsbaarheid die vooral niet getoond mag worden. Maar het blijft een wankel evenwicht.

Anne, 11 jaar, zegt toch sórry is een uit het leven gegrepen voorstelling, over polarisatie op microniveau. Over botsingen, misverstanden en de momenten waarop je niet meer weet hoe je bij elkaar moet komen. Over vriendschap en over sorry zeggen en dat dat dus behoorlijk moeilijk is.

Na de succesvolle ‘Anne, 10 jaar, wil graag opgehaald worden’ en ‘Anne, 12 jaar, wordt een groot succes’ is dit de derde uit de Anne-trilogie gemaakt door Annemiek Nienhuis en gespeeld door Anne van der Steen.