Het lukt Bulan niet om in slaap te vallen, omdat hij steeds moet huilen. Huilen, om wat z’n mama hem die middag vertelde. ‘We gaan verhuizen’. Niet zomaar naar een ander huis in een andere stad, maar naar een ander land. Een land zelfs aan de andere kant van de wereld. Ver weg van z’n vriendjes, z’n opa en oma, z’n juf en alles wat hem lief is.

Bulan kruipt uit z’n bed en kijkt door het raam naar de maan, een smal half cirkeltje in de donkere nacht. Hij zwaait voorzichtig en je gelooft het of niet, maar de maan zwaait terug. Jawel en ze hebben het echt over van alles. Nachten lang. Dat kan je zien, want de maan groeit en gloeit steeds meer en heeft de volle aandacht. En ook Bulan kijkt steeds vrolijker. Er wordt zelfs af en toe hard gelachen.

Maar plots neemt de aandacht van de maan af, zo lijkt het. Of ligt het aan iets anders? In ieder geval wordt hij steeds kleiner, weer tot een smal half cirkeltje en verdwijnt. Het is stil. Bulan is vergeten afscheid te nemen. Het liefste wil hij dat de maan met hem mee gaat naar de andere kant van de wereld, maar dat durft hij niet te vragen.

Hij snapt ook wel dat het best een heel gedoe voor de maan zou zijn.

Bulan en de Maan gaat over een vriendschap die groeit, verdwijnt, maar altijd weer terug komt. Met verf, muziek, papier en veel verbeelding ontvouwt het verhaal zich voor je ogen.